მოგვითხრობენ ლექსიკური ერთეულები (მარეთის ხეობის ეთნოგრაფიული მასალების მიხედვით)
Resumen
საქართველოსა და თურქეთის სახელმწიფოებს შორის შუა საუკუნეების ურთიერთობებით მიღებული შედეგების კვლევის საუკეთესო საშუალებაა აწმყოს მყარად განვითარებადი მშვიდობიანი, ნებაყოფლობითი, თანასწორუფლებიანი თანამშრომლობა.
ქართველთა კულტურულ-სოციალური, რელიგიური თავისებურებების ამსახველი ტოპონიმები, ლექსიკური ერთეულების სახელდების ხალხური საფუძვლები მოწმობენ გადარჩენილი ქართული მენტალობის შესახებ, რომ რეცეპიენტის როლში მყოფი აჭარის თემის მკვიდრთა ქართულ ეთნიკურ-კულტურული სახე მუსულმანურ-რელიგიური და შემდეგ რუსული მანქანების გავლენების მიუხედავად სრულად არ შეცვლილა, არ გათქვეფილა, არ გამქრალა. საკუთარი სახელები გიყვებიან ქართულობის ფუნქციურ თავისებურებებზე, მეურნეობის ტრადიციულ განვითარებულ ტიპზე, ფართო, თუ შედარებით ლოკალურ-გეოგრაფიული ტერიტორიებზე, სოციალურ მოწყობაზე. სახელმდებელი რა თქმა უნდა ადგილობრივ მკვიდრი აჭარელთა ეთნოგრაფიული ჯგუფია, თუმცა ზოგ შემთხვევაში, რელიგიური და პოლიტიკურ ქმედებათა გავლენებით პირველადი შინაარსი, მნიშვნელობა ისე მიივიწყა, რომ მთხრობელებში სახელდების შესახებ საუბრისას სჭარბობს ვარაუდები. მოცემულობაა ისიც, რომ თანამედროვეობაში ქრისტიანობას დაბრუნებულ მკვიდრებთან დაკავშირებული ქმედების შემსწავლელი პირველწყარო ტოპონიმები ასახავენ მუსულმანობის საფუძველზე მიღებულ თვალსაზრისს.
ჩვენ მიეს განსახილველად გამოტანილი ტოპონიმებით, სხვადასხვა შინაარსის ლექსიკით ეთნო-კულტურული, რელიგიურ-პოლიტიკური გავლენების გარდა შეიძლება იკვლიო სხვა შინაარსობრივი (სოციალური, ფსიქოლოგიური, ლინგვისტური) მახასიათებლები.
საკვანძო სიტყვები: კულტურულ-სოციალური, რელიგიური თავისებურებები; ყოფითი კულტურა; ისტორიულ-ეთნოგრაფიული ერთეული; ისტორიული პრობლემა; სულიერი ცხოვრება; რელიგიური წეს-ტრადიციები.











